Door Cees van Hooren

Dat de natuur hard kan zijn werd ons zaterdag 23 januari duidelijk. Na met de knotwerkgroep in het Labbegat een aantal wilgen een kopje kleiner te hebben gemaakt, vonden we een slachtoffer van deze winter. Waar we zo vaak “tevergeefs” naar zoeken in de natuur, lag daar in de sneeuw, een dode “Roerdomp” ….. Jammer van zo’n vrij zeldzame vogel, al gunnen we natuurlijk geen enkel dier zo’n einde! 

Door René Groeneveld

Tijdens een werkdag van onze veldwerkgroep vonden we een dode roerdomp. Het is ons bekend dat bij de petgaten in Capelle eerder een roerdomp is gehoord. Misschien is het deze geweest en is hij of zij een hongerdood gestorven. Op deze werkdag hebben we voor Staatsbosbeheer schuilplekken gemaakt voor onder andere zoogdieren. Het snoeihout van knotwilgen is hier voor gebruikt. Het team onder leiding van Henk van Gelder heeft dit met vereende kracht gemaakt.

Dat de natuur je blijft verrassen ondervond ook de Werkgroep Natuur & Milieu van Waspik die tijdens de landelijke natuurwerkdag op 7 november 2009 een bijzonderheid tegenkwam. Op een regenachtige herfstdag werden met een stel vrijwilligers, allerlei klussen opgeknapt aan het Spoorpad in Waspik. Nou, de harde werkers werden door moeder natuur gelijk beloond. Hoezo dan?

Wel, onder een onooglijke stronk, stak een fraai paddenstoeltje de kop op. Nou is dat niet zo’n bijzonderheid, maar deze …? Welke zou dat nou zijn? Gauw naar huis gebeld: “Kun je even komen met het paddenstoelenboek?” Nou het was al gauw duidelijk, het moest de “Kleine stinkzwam” zijn. Een Fallusachtige vorm met knalrode muts, met daarop de sporen. Gelijkend op de “Grote stinkzwam”, maar lang niet zo stoer. Volgens het boek, niet zo vaak voorkomend. Dat zo’n ervaring je werkdag afsluit kun je toch wel als een “beloning” zien!!!

We willen net starten met een leuke winterwandeling over de nog aanwezige onverharde paden door Waspik en nog voordat we beginnen kan het eigenlijk al niet meer stuk. Zo vaak zie je geen uilen, maar als je er op let zijn ze dichterbij dan je denkt. Zo zaten er ook enkele Ransuilen vlak aan een drukke doorgaande weg in Waspik rustig in een Spar te roesten (zie foto).

Kenmerkend voor deze redelijk grote uilen zijn de oorpluimen die op de foto duidelijk zichtbaar zijn. In de winter zijn groepen tot soms wel enkele tientallen bij elkaar te vinden. Ze zoeken dan naar een rustplaats en worden pas 's-avonds en 's-nachts actief. Als het licht wordt keren ze weer terug naar dezelfde slaapplaatsen. Rond maart-april begint de broedperiode. Ze zoeken dan bij voorkeur een naaldboom op om in een "oud" nest van een kraai of ekster te broeden. Het zijn dan ook geen holenbroeders zoals de Kerkuil en de Steenuil die ook regelmatig in Waspik te zien zijn en broeden (voor het oplettende oog onder ons).

Het gaat echter niet zo goed met de Ransuil. Elk jaar zijn er weer minder broedparen. Dus het is van het grootste belang de prachtige vogels zoveel mogelijk met rust te laten, roestbomen te sparen en bomen met oude nesten te behouden. Zonder oude bomen zijn er geen Ransuilen.